KILN Burial – their farewell story

In KILN Burial – their farewell story onderzoekt José Fijnaut hoe iets bewaard kan blijven van wat onherroepelijk verdwijnt. Vanuit het verlangen een geliefd dier dichtbij te houden, ontstond een serie keramische urnen waarin niet alleen de as, maar ook de afwezige vorm wordt bewaard. De schimmen die achterblijven vertellen over vergankelijkheid, verlies en her- innering. Bij ieder dier worden de plaats en omstandigheden van overlijden vermeld — sporen van een laatste verhaal.
De lage plaatsing van een van de urnen nodigt bijna vanzelf uit tot een buiging, een klein gebaar van eerbetoon. Voor haar eigen hond bleek het maken van zo’n urn onmogelijk. Na haar dood bedekte Fijnaut haar lichaam met een deken van klei, die later werd gebakken en nu als tastbare herinnering op haar graf ligt.

KILN Burial geeft vorm aan afwezigheid en aan het menselijke verlangen iets vast te houden van wat er niet meer is.